środa, 29 czerwca 2016

"Listy cz.4" - Fred i George



SPOILER ALERT! KTO NIE CZYTAŁ HARRY'EGO POTTERA NIECH UWAŻA!
_______________________________________________________________________


Czy to możliwe, że od pamiętnej bitwy o Hogwart, która wciąż toczy się w sercu niektórych z jej uczestników, minęło już dziewięć lat? Najwyraźniej jest to możliwe, bo tak właśnie wskazywał kalendarz. Dziewięć lat. George właśnie wpatrywał się w tę datę z niedowierzaniem, kiedy pobiegł do niego mały chłopiec, który gdyby nie nieco ciemniejszy kolor skóry mógłby uchodzić za młodszą kopię George'a. Chłopiec miał już pięć lat. 
— Tatku, tatku!! Czy mógłbym iść dziś z tobą do wujka Freda?? — zapytał chłopczyk. George uśmiechnął się do niego. Uśmiech mężczyzny nadal nie był do końca prawdziwy, ale nie był już zupełnie pusty, teraz coś zaczynało się w nim czaić. Była to odrobina szczęścia, jaką dawała mu miłość do tego małego urwisa, który w tej chwili wtulał się w jego nogi.
— Na razie jadę do Hogwartu... profesor McGonagall prosiła mnie o kilka rzeczy, pamiętasz? Dopiero później wybiorę się do Freddiego — odparł George, z bólem wymawiając imię brata.
— Ale ja jadę z tobą!! Proszę, proszę, proszę!!! — Nie poddawał się chłopiec.
— Do Hogwartu jadę sam, ale potem cię zabiorę, obiecuję — powiedział George.
— Dobra, ale jeśli oszukujesz i mnie nie zabierzesz to się zemszczę — oznajmił chłopiec i już po chwili ruszył radosnym krokiem w stronę swojego pokoju.


Hogwart nie zmienił się od czasu, kiedy George razem z Fredem postanowili opuścić go w spektakularnym stylu. No... może jednak trochę się zmienił... przecież po bitwie musiał być odbudowywany... ale nie zmienia to faktu, że wszystko zostało perfekcyjnie odwzorowane. 
George przemierzał teraz razem z profesor McGonagall korytarze, które niegdyś przemierzał razem z bratem. W sercu czuł ból. Wszystko tu kojarzyło mu się z Fredem. Wszystko. Każdy mały skrawek Hogwartu, który został przez nich odkryty za sprawą mapy Huncwotów. 
— Dziękuję za pomoc, George. Sama chyba nie byłabym w stanie wymyślić żadnych ciekawych atrakcji na dziś wieczór, a wiesz... nie chciałbym,  żeby ta uroczystość była smutna... w końcu dziewięć lat temu zwyciężyliśmy nad Voldemortem — oznajmiła nowa pani dyrektor Hogwaru. 
— Ma pani rację, pani profesor, ale... niech pani nie będzie na mnie zła, jeśli nie będę cieszył się razem z innymi. Dziewięć lat temu straciłem większą część siebie — odpowiedział George, a łzy zalśniły w jego brązowych oczach. George robił wszystko co mógł, aby z nich nie wypłynęły. Profesor McGonagall spojrzała na niego ze smutkiem. 
— Mi też ich brakuje, George. Brakuje mi profesora Dumbledore'a, który zawsze wiedział co powiedzieć, brakuje mi Lily Potter, która była jedną z najodważniejszych Gryfonek, brakuje mi Jamesa, Syriusza, Remusa i nawet Petera, którzy tak jak wy zawsze robili każdemu jakieś żarty, brakuje mi Colina Creevey'a, który był niesamowicie uparty, brakuje mi Tonks i jej... drobnej niezdarności, brakuje mi Freda i Ciebie, bo razem zawsze byliście radośni, pozytywni, uśmiechnięci i swoim optymizmem potrafiliście zarazić każdego, nawet jeśli nad naszymi głowami wisiała wizja wojny. Nie ma nawet jednego dnia, żebym o nich... o was nie myślała — wyznała kobieta, a z jej zielonych oczu wypłynęło kilka łez.


George znajdował się teraz na Wieży Astronomicznej. Jedną ręką opierał się o barierkę, w drugiej trzymał zdjęcie, na którym był razem ze swoim bratem bliźniakiem. Z jego brązowych oczu toczyły się ogromne łzy. Wszystko mu się przypomniało.

Hogwart. Chwila przed rozpoczęciem bitwy. Wieża astronomiczna. Na sam szczyt wchodzą rudowłosi bliźniacy. Weasley'owie. Stają przy barierce. Pochłaniają wzrokiem każdy fragment błoni Hogwartu. Wiedzą, że po bitwie nic nie będzie już takie samo. Dlatego też starają się zapamiętać każdy najdrobniejszy szczegół. Patrzą na wszystko co ich otacza, a w ich głowach pojawiają się wspomnienia wspaniałych lat, które spędzili w tej szkole oraz żartów, które robili zarówno uczniom jak i pracownikom szkoły. 
Słychać już jak Hogwart przygotowuje się do walki. Tylko to. Poza tym jest cicho. To tylko cisza przed burzą. George zauważa, że jego brat bliźniak z niepokojem wpatruje się w niebo. Postanawia przerwać milczenie. 
 — W porządku, Freddie? — pyta, spoglądając na brata. Ten jednak nie odrywa wzroku od gwiazd. 
 — Tak — odpowiada cicho i z drżeniem wypuszcza powietrze. George rozumie, że Fred denerwuje się tym co za chwilę może się zdarzyć. 
 — U mnie też — oznajmia George, szturchając brata w ramię. Obaj spoglądają na siebie i uśmiechają się. Wiedzą, że dopóki są razem to świat powinien czuć strach przed nimi, a nie oni przed światem. 

Teraz nadszedł czas na napisanie kolejnego listu do Freda. To najlepsze miejsce. To najlepszy moment. George wyjmuje z kieszeni kawałek pergaminu i pióro. Rozkłada je na barierce i pisze.


Drogi Freddie, 

To znów ja. Wiesz gdzie jestem? Jestem w Hogwarcie. Dokładniej na Wieży Astronomicznej. To tu widzieliśmy się po raz ostatni. Ty ostatni raz widziałeś mnie. Ja ostatni raz widziałem Twoje oczy, wiecznie uśmiechnięte, radosne i pełne życia oczy. Kiedy widziałem je potem... były puste. Tak bardzo puste. Tak boleśnie puste. Przypomniała mi się nasza ostatnia rozmowa. Ostatnim słowem, które usłyszałem od Ciebie było "tak". To zarazem najlepsze jak i najbardziej bolesne "tak" w całym moim życiu. Dlaczego najlepsze? Bo wypowiedziane przez Ciebie. Dlaczego najbardziej bolesne? Bo to było ostatnie skierowane do mnie "tak", które padło z Twoich ust. Nieważne.
Hogwart wcale nie zmienił się za bardzo. Co prawda był odbudowywany, ale wszystko odtworzono perfekcyjnie... wiesz... pod oknem ciągle jest ogrodzone linami kieszonkowe bagno. Ron twierdzi, że to nasz pomnik. Jednak... już wkrótce odsłonią drugi pomnik. Twój pomnik. Twój i wszystkich poległych w bitwie. Wiesz kiedy jest to "wkrótce"? Dziś. Dokładnie w dziewiątą rocznicę. Dlatego też po tym jak odwiedzę Ciebie (tak na marginesie przyjdę z moim synem. Chłopak Cię uwielbia. Chyba odziedziczył to po mnie), pójdę na trzy godziny do pracy, a potem do Hogwartu na odsłonięcie pomnika i świętowanie. Ja oczywiście świętował nie będę, bo nie mam co, ale obiecałem McGonagall, że się pojawię. Nasza nauczycielka od transmutacji jest naprawdę bardzo dobrą dyrektorką w Hogwarcie. Powiedziała, że uczyła się od najlepszych. Nieważne. 
Wiesz... po tych kilku latach milczenia wreszcie porozmawiałem z Angeliną... zdecydowaliśmy, że najlepiej będzie jeśli się rozstaniemy. To było do przewidzenia. Nie odzywałem się do niej od czasu tamtej narady. Żałuję tylko jednego. Żałuję, że zdecydowałem się na tą rozmowę dopiero wczoraj. Angelina jest świetną kobietą, a ja zmarnowałem kilka lat z jej życia. Źle postąpiłem. Powinienem porozmawiać z nią od razu po powrocie do domu, a ja przeniosłem się po prostu do pokoju gościnnego. Postanowiliśmy również, że jutro porozmawiamy z dziećmi o naszym rozstaniu i to dzieci zdecydują z kim będą chciały zostać. Osobiście uważam, że lepiej dla nich będzie jeśli zostaną z Angeliną. Ona będzie w stanie nauczyć ich szczęścia, nie to co ja. Poza tym... może dać im o wiele więcej niż ja. Bo Freddie... powiedz mi... ale tak szczerze co ja mogę im dać? Co mogę im ofiarować? Nie będą mieć żadnego pożytku z mieszkania ze mną, a chcę dla nich jak najlepiej. Kocham ich. Może nie potrafię kochać tak bardzo jak przed Twoją śmiercią, bo zabrałeś połowę mojego serca ze sobą, ale te dzieci kocham wszystkim co z mojego serca pozostało. One naprawdę są wspaniałe. Fred chyba udał się w Ciebie. Poza tym... on Cię uwielbia. Nawet Cię nie poznał, a traktuje Cię jak bohatera. Traktuje Cię tak jak ja. Zresztą nieważne. 
Wiesz... stoję tu na tej wieży i mam wrażenie, że jak się do Ciebie odezwę to mi odpowiesz. Mam wrażenie, że przeniosłem się w czasie (nawet nie wiesz jak bardzo chciałbym to zrobić). Jednak ja nie zamierzam się teraz do Ciebie odezwać, bo wiem, że jak to zrobię to nie usłyszę Twojej odpowiedzi, a jak odwrócę głowę w stronę, po której wydaje mi się, że stoisz to Cię nie zobaczę. A to złudzenie, że może jesteś obok mnie jest tak piękne i tak bardzo mnie uszczęśliwia, że nie chcę, żeby skończyło się za wcześnie. Zdaję sobie sprawę z tego, że jednak będę musiał znów poczuć ten okropny ból w sercu i tę pustkę, bo zaraz będę już kończył ten list. 
Profesor McGonagall też za Tobą tęskni. Powiedziała mi to dziś. Tęskni nie tylko za Tobą, ale i za mną, bo wie, że bez Ciebie nie ma prawdziwego mnie. Wiesz... czasem zastanawiam się co Ty zrobiłbyś na moim miejscu. Czy szybko pogodziłbyś się z moim brakiem? Nauczyłbyś się, żyć beze mnie? Potrafiłbyś być szczęśliwy? Bo ja nie. Nie pogodziłem się z Twoim brakiem. Nie nauczyłem się żyć bez Ciebie. Nie potrafię być szczęśliwy. Wiem, że wykazałeś się ogromną odwagą biorąc udział w tej bitwie. Wiem, że stałeś się bohaterem. Wiem, że zginąłeś z uśmiechem na ustach, ale Fred... szczerze? Wolałbym, żebyś był tchórzem i przeżył tę walkę. Ja nadal bym Cię kochał. Nieważne. 
Nasz sklep ma się dobrze. Prowadzę go razem z Ronem i Ginny. Chociaż, kiedy Ginny nie może to zastępuje ją Harry. Jednak sklep nie jest już tak dobry jak kiedyś. Ostatnio jakiś mężczyzna powiedział mi, że najlepsze żarty sprzedawaliśmy jeszcze przed bitwą o Hogwart. Odpowiedziałem, że wiem to. Powiedziałem, że to dlatego, że najlepsze pomysły miałem razem z Tobą, Fred. Nieważne. 
Tęsknię za Tobą. Strasznie tęsknię. A Ty? Tęsknisz za mną? Kocham Cię Freddie. Bardzo Cię kocham. Dziś list jest krótki. Następny napiszę za rok. 
George
(nie mylisz się. Nadal nie potrafię spojrzeć w lustro)

George schował pióro do kieszeni. Przeczytał jeszcze dwa razy list, ocierając przy tym swoje łzy, aż w końcu postanowił włożyć list do koperty. Popatrzył jeszcze przez parę chwil na wszystko co go otacza i postanowił wrócić do zamku, aby pożegnać się z Profesor McGonagall. Nie zauważył tylko jednego. Kiedy chował za pazuchę list, który przed chwilą napisał, wypadło mu zdjęcie z Fredem. Zdjęcie zostało porwane przez wiatr.


Widok grobu Freda wciąż był dla George'a niesamowicie bolesny. Łzy wypływały z jego oczu, a on nie potrafił ich powstrzymać, choć robił wszystko co w jego mocy, aby nie pokazywać synowi swojego cierpienia. Jednak to było od niego silniejsze. Przyzwyczajenie także. George podszedł do nagrobka i pogładził palcami litery wyżłobione w kamieniu.
— To znów ja, Freddie. Przyniosłem ci list — wyszeptał i położył kopertę na nagrobku. 
— Tatku? Co to za koperta? — dopytywał się mały chłopczyk.
— To list. Ja... co roku piszę do Freda listy i... mam do ciebie prośbę... jeśli... jeśli by mnie kiedyś zabrakło... pisz do niego listy. Dobrze? — prosił George, nie odrywając wzroku od liter na nagrobku.
— Dobrze, ale... co mam pisać w tych listach? — spytał pięciolatek. 
— Wszystko — odpowiedział George z oczami pełnymi łez.


Po odprowadzeniu chłopca do domu George postanowił przejść się do pracy. Pomyślał, że spacer dobrze mu zrobi. Szedł właśnie ulicą Pokątną, zbliżając się do Magicznych Dowcipów Weasleyów, kiedy przypomniał sobie o ostrzeżeniu, które zostało wysłane dziś rano. Musiał chwilkę pomyśleć czego te ostrzeżenie dotyczyło. Chyba mieli burzyć jakiś budynek... ale o której godzinie? Dwunasta? Nie, chyba nie. Trzynasta? Chyba też nie. George nie zdążył porządnie się zastanowić, gdy usłyszał krzyk jakiejś kobiety.
— Niech pan ucieka! — krzyczała.
Chciał odwrócić się w jej kierunku, żeby sprawdzić czy zwracała się do niego. Jednak nie zdążył. Budynek, obok którego właśnie przechodził zaczął się zawalać, przygniatając George'a gruzami.
Ludzie podbiegli do niego tak szybko jak tylko mogli, lecz było już za późno. Kiedy go odkopali spod sterty gruzu on wpatrywał się w niebo i dał radę jeszcze wydusić z siebie
— Idę do ciebie, Freddie. Wreszcie... — Wtedy płomyk życia w jego oczach zgasł i nie dało się go ponownie zapalić. 
Czy cierpiał? Nie. Nie czuł żadnego bólu. Nie miał żadnych zmartwień. Uśmiechał się, a jego uśmiech po raz pierwszy od dziewięciu lat był prawdziwy, szczery i pełny.
Widział Freda. To właśnie brat bliźniak pomógł mu wstać i otrzepać się z pyłu. Zaraz potem George spojrzał w dół. Zobaczył mężczyznę. Miał rude włosy. Twarz steraną życiem, ale jednak uśmiechniętą. Przypominał Freda, choć był trochę starszy. George dopiero po chwili uświadomił sobie na kogo patrzy.
— Czy ja... — zaczął, ale pytanie uwięzło mu w gardle i za nic w świecie nie mógł go wykrztusić. 
— Tak — odparł Fred, a George dopiero wtedy zdał sobie sprawę z tego, że nie słyszał głosu bliźniaka od wielu lat. — Dlatego mnie widzisz.
— Mama mnie zabije — jęknął George nawet nie zastanawiając się nad tym co powiedział. Dotarło to do niego dopiero jak Fred się zaśmiał.
— Akurat o to bym się nie martwił... chociaż jeśli mam być szczery o tym samym pomyślałem dziewięć lat temu — oznajmił Fred. — Tak w ogóle... nie obraź się braciszku, ale jednak jesteś kretynem. Miałeś wspaniałą rodzinę, a ty spędziłeś dziewięć lat na opłakiwaniu mnie. Powiedz mi... po co?  
— Och... a co ty byś zrobił, gdybyś był na moim miejscu? — spytał George, unosząc brwi.
— Szczerze? Najprawdopodobniej bym się zabił... albo "przypadkiem" zginąłbym w walce — odpowiedział Fred. — Ale ja... nie jestem dobrym przykładem, dobra? I cieszę się, że ty tego nie zrobiłeś, tylko próbowałeś jakoś żyć dalej. A teraz... chodźmy stąd. Tonks pewnie będzie chciała wypytać cię o Teddy'ego — oznajmił Fred z uśmiechem na ustach. George jeszcze raz spojrzał na swoje ciało. 
— Czekaj... powiedz mi... czy... — zaczął, ale Fred dobrze wiedział o co brat chciał go zapytać, więc nie pozwolił dokończyć mu pytania. 
— Nie, Georgie. Wyglądasz jak dziewięć lat temu. Nie jak teraz. Od razu uprzedzę twoje kolejne pytanie... wyglądasz tak dlatego, że to wtedy tak naprawdę umarłeś. Umarłeś za życia. Tak. Pytałem o to Dumbledore'a — powiedział. — A zresztą nieważne. Ważne, że nadal jesteś przystojny! No... nie tak jak ja, to oczywiste, ale jesteś przystojny. 
 — Naprawdę? A macie tu jakieś lustra? Ach... nieważne. Potem sprawdzę. Teraz powiedz mi... komu najpierw wykręcimy jakiś kawał? — spytał George. 
— Nie martw się tym braciszku. Mamy na to jeszcze całą wieczność — odparł Fred.  
George uśmiechnął się do niego promiennie i pozwolił mu objąć się ramieniem. Wtedy razem ruszyli w dal. Obydwoje radośni, bo po wielu latach rozłąki wreszcie mogli być razem. Bliźniacy Weasleyowie ostatecznie znów byli obok siebie. Tym razem już na zawsze.





_______________________________________________________________________



I oto kolejna (i ostatnia... chyba, że chcielibyście jakiś mały bonusik do tej miniaturki...) miniaturka z serii "Listy" o Fredzie i George'u. Moje pytanie... co o niej myślicie? 
Tak wiem... wszyscy są źli na Rowling za zabicie Freda (ja również jestem za to zła :') ) a tu nagle... BAM! I taka love dream wyskakuje ze swoją marną miniaturką i uśmierca w niej George'a... po prostu... brak słów. Ale... zanim mnie zaatakujecie i ruszycie na mnie z produktami do ciasta (jak ktoś nie wie o co chodzi to odsyłam do rozdziału 108 na blogu o Finnicku i Annie) to posłuchajcie (albo... poczytajcie) moich tłumaczeń. A więc... wybaczcie, ale nie potrafię sobie wyobrazić, żeby życie George'a bez Freda mogło być długie i szczęśliwe... poza tym... ten pomysł chodził za mną już dawno. Po prostu... musiałam. To koniec moich tłumaczeń. 
Mam nadzieję, że miniaturka ogólnie jest całkiem znośna i się Wam podoba :) Naprawdę bardzo zależy mi na Waszej opinii, bo bez Waszej opinii... raczej się niczego nie nauczę.
No i... co myślicie o tym obrazku na końcu miniaturki? Sama robiłam (wiem, że nie jest idealny, ale ja się dopiero uczę) i jestem ciekawa Waszej opinii :)
Ach... a te wspomnienie znów jest sceną z filmu... bo... oj... no się popłakałam jak oglądałam i musiałam to napisać :D

10 komentarzy:

  1. Znów pierwsza!!:D Juz czytam i za chwile skomentuje (po prostu chcę mieć tą pewność, że będę pierwsza hahah).

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przybywam z nową dawką pochwał! Muszę chyba trochę przyhamować, bo niedługo od tych komplementów twoje ego nadmucha się do rozmiarów balona! A więc tak rozdział beznadziejny, fatalny, głu... Nie po prostu nie mogę tego napisać! Kłamstwa nie wychodzą mi za dobrze. Myślę, że po moim komentarzu nie spodziewasz sie niczego innego jak sporej dawki optymizmu! Chyba, że się mylę...xd
      Szczerze? Byłam przekonana, że George zabije się już wtedy, jak zebrało mu się na wspomnienia na Wieży Astronomicznej, ale jednak stało sie inaczej. Muszę Ci tez przyznać, że coś podejrzewałam, iż George umrze, ale były to tylko przypuszczenia;) Niestety... albo chwila raczej STETY okazały się one prawdziwe. Może w końcu będą razem, szczęśliwi:) Nie jestem jednak tego taka pewna (<--- kłamstwo), więc musisz, po prostu musisz napisać ten "bonusik".
      No to chyba tyle!

      PS A jeszcze coś! Zauważyłam taką tylko małą literówkę. Chodzi tu o to, że nazwisko Colina pisze się Creevey - przes dwa "e" ;)

      Usuń
    2. przez* nie przes! Jezu taki banalny błąd, ale przysięgam, że jest on spowodowany tylko i wyłącznie tym, że na klawiaturze w telefonie literka "S" jest zaraz nad "z" i palec mi się osunął! :D

      Usuń
    3. Oczywiście, że spodziewam się optymizmu! XD A o moje ego nie musisz się martwić... raczej szybko się tak nie nadmucha XD
      HA! Czyli jednak choć trochę udało mi się Cię zaskoczyć! :D
      No dobra... może nie za bardzo, ale jednak... bo jakby nie patrzeć George nie zabił się na Wieży Astronomicznej :D
      Taak... muszę przyznać, że... od początku to planowałam :D
      Dobrze, dobrze... napiszę ten bonusik :D Ale jeszcze nie wiem kiedy :D
      Och! Dziękuję za zwrócenie mi uwagi! Wcześniej tego nie zauważyłam! Już poprawiam :D

      Usuń
  2. Chlip, chlip poprostu zaczęłam sobie płakać a co mi tam w sumie . Popłaczmy sobie razem nad tym jacy źli są pisarze którzy zawsze uśmiercają fajne postaci. Tak poza tym świetny rozdział =) Co do obrazka też jest bardzo , bardzo fajny .Jak już wspominałam na drugim blogu proponuję coś o Huncwotach albo co by było gdyby Harrmione (Harry + Hermiona ) ale co napiszesz to już będzie Twój wybór ^^
    Do przeczytania w przyszłości
    Olverd

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oj tak... nad tym trzeba płakać... kurcze... jakby nie można było uśmiercić tych niefajnych postaci... :')
      Cieszę się, że Ci się podoba :) Zarówno miniaturka jak i obrazek :)
      Oczywiście, bardzo chętnie napiszę :)

      Usuń
  3. Rozdział cudowny! Masz rację. Bliźniacy bez siebie to nie Bliźniacy. Listy piękne jak zawsze. Nic dodać, nic ująć! Po prostu cudo!
    Ps. U mnie nowy rozdział, czekam na twój niemiłosierdzie długi komentarz.
    L.H.G

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, bardzo się cieszę, że Ci się podoba :)
      Dokładnie!!
      Dziękuję raz jeszcze :) Muszę przyznać, że akurat z miniaturek o bliźniakach jestem bardzo dumna :)
      W takim razie już zaglądam i komentuję :)

      Usuń
  4. Heej :) Kurcze, znowu miałam skomentować wcześniej i jak zwykle się spóźniłam :/ Ostatnio ciągle o czymś zapominam i zupełnie nie mam na nic czasu... Jakoś nie czuję jeszcze tych wakacji :') Zresztą nieważne, nie będę cię zanudzać moimi sprawami :')
    Taak... Mimo tego, że naprawdę się wkurzam, jak autorzy uśmiercają akurat tych dobrych bohaterów, to w tym przypadku to naprawdę dobre rozwiązanie. Ostatnio ciągle oglądam Harr'ego ( wakacje z TVN-enem się kłaniają :') i uświadomiłam sobie, że bliźniacy byli nierozłączni w naprawdę szczególny sposób. To mię było tak, że jeden powiedział ,,a" , a drugi ,,b". To było raczej jakby obaj wypowiadali tą samą literę, rozumiesz? Chodzi mi bardziej o sam przykład, oni byli po prostu wyjątkowo spójni i stwierdzenie, że czytają sobie w myślach jest całkowicie na miejscu.
    Naprawdę masc talent do pisania opowieści o nich 😊 I jestem całkowicie za, jeśli chodzi o ten bonus w postaci listów.
    A i piękny obrazek! W życiu bym nie zrobiła czegoś takiego, boski 💞
    Viks

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Spokojnie! Ja również nie czuję tych wakacji (i często mi się zdarza, że o czymś zapomnę :D). To całkiem normalne :D
      Ufff... ulżyło mi, bo szczerze się bałam Waszej reakcji na uśmiercenie George'a :)
      Rozumiem i zgadzam się z Tobą w 1000000000%!! (I również oglądam Harry'ego na TVN... jak ja uwielbiam jak są takie maratony!! :D)
      Dziękuję, bardzo mi miło, że tak uważasz :) Muszę przyznać, że miniaturki o bliźniakach pisze mi się naprawdę baaaaaardzo dobrze :) Myślę, że raczej na pewno powstanie taki mały bonusik :)
      Dziękuję! Cieszę się, że Ci się podoba! :)

      Usuń